Pegasus Hava Yolları Kabin Amiri Nazlı Temoçin, daha önce yaşadığı uzun bir aranın ardından yeniden görevine dönüş sürecini ve havacılığın hayatındaki anlamını sosyal medya hesabından yaptığı duygusal paylaşımla anlattı.
Temoçin, görevine ara verdiği dönemde yaşadığı zorlu süreci, yeniden üniformasını giyerek gökyüzüne dönmesinin kendisi için taşıdığı anlamı ve mesleğine duyduğu bağlılığı kaleme aldı. “Seni aylardır makyajlı görmüyorum.” cümlesiyle başlayan paylaşımında Temoçin, havacılıkta yolculuğun yalnızca şehirler ve ülkeler arasında gerçekleşmediğini, zaman zaman insanın kendisine dönüş yolculuğuna da dönüştüğünü ifade etti.
Temoçin’in paylaşımı şöyle:
“Seni aylardır makyajlı görmüyorum.”
Bu cümleyi duyduğum anı hiç unutamam.
Uzun bir süre işe gitmedim.
Hayat, hiç beklemediğim bir anda rota değiştirmişti.
Ve o süreçte ilk kez, mesleğimin en güzel yanı,en zor haline gelmişti.
Havacılık gereği saatlerce gökyüzündeyiz, hayatı ikiye ayıramıyoruz..
Telefonumuza ulaşamıyoruz.
Bazen başka bir şehirde, bazen başka bir ülkede uyanıyoruz.
Bir uçuşta; özel hayatımızdaki kimliğimizin yüklerini uçağın kapısının dışında bırakıp, yüzlerce insanın sorumluluğunu taşıyoruz.
Ama hayat bazen önünüze öyle bir şey çıkarıyor ki…
O an uçuş personeli olmaya devam edemiyorsunuz.
Benim için de bir süre görev yerim gökyüzü değil, evimdi.
Gökyüzüne geri döneceğim gün yaklaştığında ise uzun zamandır ilk kez aynanın karşısına geçtim.
Makyajımı yaptım.
Topuzumu topladım.
Dolabımın “lacivert” kısmını, sevdiğim o “kimliğimi”de araladım..
İlk görevim yatılı bir uçuştu.
Boarding başladı.
Her zamanki gibi misafirleri karşıladım.
“Hoş geldiniz.”
“İyi yolculuklar.”
Kimse o sabah o üniformayı giymenin benim için ne ifade ettiğini bilmiyordu.
Bilmek zorunda da değildi.
Çünkü bazen insanlar sadece gülümsemenizi görür.
O gülümsemeye gelene kadar yaşadıklarınızı değil.
Uçuş bitti.
Otel odama vardım.
Görüntülü arama yaptım.
Karşımdaki sağlıklı yüzü görünce parıldayarak gülümsedim..
Havacılıkta, yeniden uçabilmek, geride bıraktıklarından uzaklaşmak değil;
hayata yeniden karışabilmekti belki de.
Ve o gün anladım…
Bazen makyaj yapmak prezantabl görünmek için değilmiş.
Bazen aynanın karşısında geçirilen o birkaç dakika, insanın dış görünüşünü değil, hayata yeniden karışma cesaretini hazırlarmış.
Bazen üniforma giymek de sadece işe gitmek değilmiş.
Bazen insan o lacivert ceketi giyerken kendine sessizce şunu söylermiş:
“Hazırım. Yeniden başlıyorum.”
Biz havacılıkta her gün bir yolculuğa çıkıyoruz.
Şehirler değişiyor.
Ülkeler değişiyor.
Gökyüzü değişiyor.
Ama bazen en uzun yolculuk…
Bir şehirden diğerine uçmak değil.
İnsanın kendine geri dönüş yolculuğu oluyor.✈️
